Alcatraz 2025 - Interview met Signs of Algorithm

Op zaterdag 9 augustus 2025 mocht SIGNS OF ALGORITHM The Swamp Stage openen op Alcatraz Open Air in Kortrijk. Om klokslag 12 uur mocht de Belgische metalcore/deathcore band daar het vuur aan de lont steken. Dat deden ze met verve. Na afloop had onze reporter Dennis Barbion een gesprek met de band.

Eerst en vooral proficiat met het spetterende optreden daarnet. Het was er wel ‘boenk op’ kunnen we wel stellen. Vroeg op de middag, iedereen toch wel wakker geschud.

Frederick Vanhille (zang): [grote glimlach] “Ja, dat was ook wel de bedoeling”.

Wat vonden jullie zelf van het concert?

Frederick: “Ik vond het zalig. Zot podium, het volk was aanwezig, iedereen is uit z’n bed gekomen om ons te zien om 12 uur ‘s middags, dus dat is sowieso al… Sowieso leuk dat mensen zo vroeg naar je komen kijken. Dat is altijd een beetje twijfelachtig als het concert om 12 uur is. Niet evident, zeker niet om er te geraken als je er al van de vrijdag bent. [lacht] Maar ja, het was super. Enorm van genoten”.

En er was echt wel veel volk in The Swamp. 

Kevin David (gitaar): “Ja, we zijn zeker tevreden met de opkomst. Dat geeft echt wel extra adrenaline om een goede performance te geven”. 

Frederick: “Een volle tent om 12 uur ‘s middags, we kunnen niet klagen”. [lacht]

Een Belgische band die dat presteert, chapeau.

Frederick: “Dankjewel, dankjewel”. 

Kevin: “We zijn zeker tevreden”.

Voor de mensen die de band nog niet kennen, wat is SIGNS OF ALGORITHM, wanneer zijn jullie begonnen, welk type metal brengen jullie? 

Didier Vanassche (gitaar): “We zijn echt begonnen in 2012. In 2010 was eigenlijk ons allereerste optreden en het genre is min of meer hetzelfde gebleven, metalcore/deathcore, maar met vleugjes van verschillende andere soorten dingen. Ik speel graag wat er ook in me opkomt, dat kan al eens death metal zijn, soms een beetje black metal, alles kan”.

Frederick: “Geen grenzen”.

Didier: “Geen grenzen”. 

Kevin: “Eigenlijk nemen we een beetje van alles wat en proberen we er ons eigen ding van te maken”.

Verschillende metalstijlen door mekaar dus.

Didier: “Maar niet extreem, wel het meest metalcore/deathcore, maar met verschillende andere elementjes erbij”.

Kevin: “Zo zou ik het omschrijven, metalcore/deathcore”.

Jonathan Dils (drums): “Met ook wel melodische stukken in”.

Didier: “We proberen graag nieuwe dingen uit”.

Frederick: “Ik haal ook wel inspiratie uit van alles. Ik ben opgegroeid met Cradle Of Filth, Dimmu Borgir… old school black metal”. [grote glimlach en slaat vuist in de andere hand]

Als we het dus hebben over de inspiratiebronnen…

Frederick: “Niet dat dat per se inspiratie is, maar dat zit toch wel ergens op de achtergrond. Onbewust komt dat daar sowieso wel bij kijken. Ik denk niet dat je ons in een vakje moet steken van enkel metalcore of deathcore maar dat is wel ons ‘main genre’ natuurlijk”.

Waar ik me ook vragen bij stel, is de bandnaam, SIGNS OF ALGORITHM. Wie heeft die bedacht, van waar komt dat, wat betekent het?

[iedereen kijkt naar Didier, die met de beide handen over zijn kaken wrijft, iedereen lacht]

Dat gebeurt wel vaker, dat telkens ik die vraag stel aan bands, er dan wel iemand begint te zweten, of iedereen dan in de lach schiet.

[gelach]

Frederick: “Er zijn er hier drie die naar hem [naar Didier] wijzen. Hij is de dader!”

[gelach]

Hij was ook de eerste die duidelijk reageerde toen ik die vraag stelde. Dus, verklaar je nader?

Didier: “Ja… Ik ben met die naam gekomen… waarom… ja waarom, ik weet het zelf niet, en soms heb ik er spijt van… [alom gelach] Maar goed, één het klonk cool, wat ook belangrijk is natuurlijk, en twee, voor mij was het ook symbolisch. Ik ben wel zo’n beetje een nerd die bezig is met, niet per se met algoritmes, maar met programmeren, en dat heeft er wel wat mee te maken, ook al wist ik nog niet wat dat was. Ik wist wel ongeveer de richtlijn en dat was verschillende elementen samenvoegen om een geheel te bekomen, heel algemeen gezegd natuurlijk. Ik vond dat symbolisch wel leuk om te zeggen oké Signs Of Algorithm is vergeleken met onze muziek ongeveer zoals wij onze muziek schrijven. Meer moet je er echt niet achter zoeken”. [lacht]

Maar er zit toch wel iets achter.

Didier: “Ja, maar meer persoonlijk”.

Kevin: “De muziek is niet echt wiskundig of zo…” [gelach]

Didier: “Het was ook het idee om zowat technische muziek te schrijven, in het begin lukte dat zo niet, maar op de duur wel. Het logo ook, als je dat bekijkt, het is zo wat technisch…“

Frederick: “Het valt allemaal een beetje samen”.

Didier: “Het voelt volgens mij extern toch een beetje technisch, en dat wou ik wel overbrengen, en dat is ondertussen wel…” [kijkt naar Frederick die knikt]

Wat de songwriting betreft, wie brengt eerst een idee aan voor songs, of is dat iedereen…?

Jonathan [wijst naar Didier]: “Meestal hij wel”.

Waar begint een nummer en waar eindigt het?

Didier: “Nu ja, ik ben gitarist, dus ik begin met iets op gitaar op te nemen, en soms vloeit er daar ineens een hele song uit. Ik neem dat altijd op. De goeie stukken neem ik daar uit, ik schrijf dat dan, zet er een basisdrum op, de zang niet want dat kan ik niet… [lacht] dat is zijn ding”. [wijst naar Frederick]

Frederick: “Ja, daar blijft hij af. Daar mág hij niet aan komen!” [gelach]

Kevin: “Liefst niet, nee”. [gelach]

Didier: “Ik wil wel proberen hoor… zo’n beetje”. 

Frederick: “Nee nee nee, jij blijft daar af”. [gelach] 

Didier: “Ik maak dan een basis template van een song die ik dan opneem en voorstel aan de band, en dan weten we ‘t is goed, of ‘t is absoluut niet goed, dat gebeurt ook. Van daaruit werken we dan allemaal samen, de drum wordt dan geschreven, de zang wordt geschreven”.

Frederick: “De zang is de laatste stap. Ik laat hem [Didier] de song altijd eerst volledig afwerken, en het gevoel dat ik krijg bij het nummer dat hij maakt, daar schrijf ik dan de tekst op”.

Dit interview is vrij gemakkelijk want jullie geven altijd de aanzet naar de volgende vraag. 

Waar gaan de songs dan zoal over, wat de onderwerpen betreft?

Frederick: “Eigenlijk is dat zeer gevarieerd. Op het laatste album ‘Sunchaser’ gaat het over doelen nastreven, het positieve in het leven achterna zitten, dat is ook de ‘title track’ geworden van de plaat. Maar het gaat ruimer dan dat natuurlijk. ‘Digital Domination’ is iets heel anders, dat gaat over de digitale wereld waar we de dag vandaag in belanden, ik wou over het dystopisch idee daar rond schrijven… Het gaat over verschillende zaken. ‘Memento’ is dan weer een nummer dat gaat over een persoonlijk verlies. Het kan echt over van alles gaan”.

Heel ruim dus.

Frederick: “Ja, zeker. Het is niet dat ik me baseer op één onderwerp of zo. Maar de inspiratie komt dus… [wijst naar Didier] van het gevoel dat ik krijg van het nummer dat hij maakt. Dan pik ik daar iets uit”.

Didier: “Hij krijgt daar altijd een heel warm gevoel van”. [gelach alom]

‘t Zijn dan ook warme nummers hé. [gelach] 

Frederick [met grote glimlach]: “‘t zijn warme nummers, ‘t zijn warme nummers”. [gelach]

‘Sunchaser’, de zon…

Frederick: “Je voelt de zon branden”. [gelach]

Gloeiend zelfs! [gelach]

Frederick: “Ik zweet er nog van”.

Met het laatste album, ‘Sunchaser’ dus, een fantastische plaat trouwens die ik iedereen kan aanbevelen, kunnen we ook niet rond Sven Herssens van Mantah, die gastzanger was voor het nummer ‘First we dream then we die’. Het werd ook vandaag live gebracht, met Sven, geweldig was dat! 

Frederick: “Dat was dus de verrassing. Ik had een paar weken geleden nog een interview met GRIMM Gent, en die vroegen of we iets speciaal hadden voor Alcatraz, en ik dacht ‘ik kan dat hier nog niet vertellen’ dus ik zei ‘nee nee, voor ons is het belangrijkste om gewoon een vette show te spelen’, maar het zat wel in ons achterhoofd dat Sven zou meekomen. We wilden dat echt niemand dat op voorhand wist, om die versie met Sven eens live te brengen. We zijn er goed in geslaagd, het publiek was denk ik ook ‘vree content’ dat we dat eens gedaan hebben”.

Jonathan: “Het was wel niet simpel om dat geregeld te krijgen, want niet iedereen kan daar zomaar binnen in de backstage natuurlijk. Er is wel veel aan vooraf gegaan”.

Frederick: Ja dat klopt, je hebt een beperkte crew die mee mag, maar uiteindelijk is het allemaal wel gelukt”.

Jonathan: “Ja, we hebben het toch kunnen realiseren”.

Je voelde in het publiek ook wel iets van ‘oh waw’, er gebeurde wel iets.

Kevin: “Veel mensen kennen Mantah natuurlijk, dus…”

Klopt. Wel fantastisch dat die samenwerking er is onder Belgische bands onderling.

Hoe zijn jullie trouwens op die samenwerking met Sven gekomen?

Frederick: “Ik heb dus de zang [voor het album] opgenomen bij Sven van Mantah. Ik heb heel lang met hem samengewerkt om alle vocalen op te nemen. Logischerwijs kwam dan het idee van het zou wel cool zijn moest jij ook eens een stuk mee doen”.

Kevin: “Misschien wel nog een weetje, oorspronkelijk werd het nummer ingezongen door onze vorige drummer, althans dat stuk”.

Frederick: “Inderdaad. En toen heeft Sven ook een versie gemaakt en dan hadden we wel iets van ‘die versie is echt wel vet’.”

Didier: “Theoretisch gezien waren er dus al drie verschillende versies”.

Frederick: “Er waren al drie verschillende versies om dat ‘clean’ stuk [clean vocals] daar in te brengen. We hebben echt lang gewerkt aan die plaat”. 

Didier: “Het is een song die al efkes meesleept ook”.

Frederick: “De versie van Sven was wel iets waarvan we dachten ‘ja oké dát is het, die versie van Sven gaan we inzingen, en dat is de finale versie geworden”.

Kevin: “Het idee dat we kregen van hem was er echt ‘op’.” 

We hebben het over de zang, dus komen we terug bij jou Frederick. Er zijn heel veel verschillende zangtechnieken die je gebruikt, screams, growls… Hoe heb je dat ontwikkeld, door zelfstudie of met de hulp van een zangcoach?

Frederick: “Nee, eigenlijk moet ik zeggen dat ik al in bands speel van toen ik 13 was. Ik ben begonnen in death metal, op basgitaar. Daarna dan de zang overgenomen, waarin ik dus ben gestart met death metal. Daar heb ik toen die ‘growl’ wel al aangeleerd. Het was ook met invloeden van black metal, dus die screams zaten er ook wel al vroeg in. Ik moet nu wel zeggen dat mijn zang ondertussen geëvolueerd is de laatste maanden, ook door met Sven [Herssens] samen te werken. Bij hem heb ik me wat meer gebaseerd op de ‘fry scream’. Dat is wel iets nieuw dat ik voor mezelf ontwikkeld heb, en ook de cleane vocalen werden voor een stuk verder ontwikkeld. Dat zijn wel twee nieuwe zaken die nu op het nieuwe album aan bod zijn gekomen”.

Niet simpel lijkt me. Om dat te combineren, vooral dan live te brengen, niet gemakkelijk. 

Frederick: “Ja, de false cord scream, de fry scream, dan de clean vocals, de ‘highs’ [high scream vocals]… Het zijn wel al wat technieken ondertussen”. [lacht]

Je moet ook weten wat je doet met je stem, om die niet te beschadigen.

Frederick: “Klopt. Als je pijn hebt achteraf dan ben je niet goed bezig. En dat heb ik niet, dus… Anders kon in hier nu niet zitten”. [gelach]

Of het zou een heel kort interview geweest zijn. [gelach] 

Frederick: “En we hebben zes interviews vandaag, zodus…” [gelach]

Jullie hebben ook al meerdere Europese tournees gedaan, en op heel wat festivals gespeeld, zowat overal in Europa bij wijze van spreken. Het vijfjarig jubileum van de band werd zelfs op Graspop gevierd, in 2018. Er is al heel wat geschrapt op de bucket list. Nu ook Alcatraz.

Frederick: “Ja, Alcatraz was zeker ook bucket list. Graspop was bucket list, dat vele touren ook…”

Kevin: “Die twaalfjarige jongen die begon gitaar te spelen… moest die mij hier nu zien, zou die zeggen ‘what the f*?’ [gelach]

Wat ik me daarbij afvraag, nu jullie al op zovele podia hebben gestaan, welk internationaal festival staat nog op de bucket list?

Frederick: “Voor mij persoonlijk, dat is de 70,000 Tons Of Metal [cruise]. Hoe zalig zou dat niet zijn? Naar de States, op een cruiseship… Ik heb ook veel vrienden die daar elk jaar naartoe gaan. Dat zou echt wel ‘wijs’ zijn om daar eens op te treden. Maar dat is ook wel next level natuurlijk. Dat is het voor mij persoonlijk”.

We gaan anders wel het rijtje af.

Jonathan: “Ik heb er wel een paar”. [gelach]

Doe maar.

Jonathan: “Ik denk ook die 70,000 Tons Of Metal. Dan Wacken, Graspop voor mij want ik zat toen nog niet in de band… [iedereen lacht] en nog wat andere festivals”.

Kevin: “Summer Breeze [in Duitsland]”.

Didier: “Download Festival [in het Verenigd Koninkrijk]”. 

Jonathan: “Hellfest [in Frankrijk]”. 

Didier: “Ik ga eerlijk zijn, eigenlijk al die festivals. En Graspop inderdaad nog eens. Dan kun jij erbij zijn”. [kijkt naar Jonathan] 

[gelach]

Frederick [kijkt naar Jonathan]: “Jij mag niet achterblijven hé”. [gelach]

Hij mag dan ook mee naar Graspop. 

[gelach] 

Dat mankeert hij nog op zijn bucket list, dus alleszins zeker Graspop. 

Frederick: “Natuurlijk, die 70,000 Tons Of Metal, dat staat er bij ons alle twee op, dus moeten we daar eens proberen werk van te maken”. 

Wie weet, wie weet, kan altijd, je weet nooit. 

Frederick: “Je weet inderdaad nooit. Er zijn ons al Belgische bands voor geweest. Carnation heeft daar gespeeld, Spoil Engine, en er zullen er nog wel zijn. Zeg nooit ‘nooit’.”

Didier: “Ik dacht ook nooit dat ik ging touren, maar kijk”.

Hopelijk horen de organisatoren het allemaal. [gelach] 

Wat staat er verder dit jaar nog op het programma? Het album promoten, veel shows spelen? En naar volgend jaar toe?

Didier: “Veel bier drinken”. [gelach]

Ook al! Tussendoor? [gelach] 

Didier: “Jaja. Heel belangrijk. Je hebt dat nodig voor de flow”.

Kevin [wijst naar Didier]: “Maar niet teveel, voor hem niet teveel. Je bent er anders niets meer mee”. [gelach]

Frederick: “Als hij iets teveel drinkt, dan ben je er niets meer mee, niets. [gelach] Alle skills zakken… [maakt gebaar met zijn hand naar beneden] Zoals een boot die zinkt, een boot naar beneden, het schip zinkt”. [gelach]

Die 70,000 Tons…

Frederick: “Die 70,000 Tons, op een ijsberg hé!” [gelach]

Dat is dus jouw streefdoel voor dit jaar Didier.

Didier: “Ja!”

Zijn er nog andere streefdoelen?

Frederick: “Om serieus te zijn, na Alcatraz nu gaan we ons wat meer fixeren om in het buitenland wat optredens te spelen. We hebben Nederland dat er aan komt, Duitsland, Luxemburg. Voor 2026 is het dan de bedoeling om nog wat meer in het buitenland te spelen. Nu was het een beetje een ‘warm-up’ voor ons, want we hebben even stil gelegen live [met het maken van de plaat], dus we wilden nu even niet teveel shows, maar nu dat alles loopt, nu dat alles weer een beetje smooth loopt, er voldoende ruimte is om te repeteren en zo, nu zijn we weer volop aan ‘t werk”.

Alcatraz was zeker een goede warm-up.

Frederick: “Jazeker”.

En het was stevig. 

Frederick: “En zeker een highlight voor ons”. 

Ook in verband met veel spelen in het buitenland, als jullie zouden mogen kiezen om met één band op tournee te gaan als support, wat is jullie droomband om mee op tournee te gaan? Ik ben gewoon benieuwd, die vraag levert soms verrassende antwoorden op.

Didier: “Dat is echt moeilijk om één naam te zeggen”.

Jonathan: “Voor mij zijn dat veel bands”.

Kevin: “Misschien dan wel Killswitch Engage voor mij”. 

Frederick: “Dat snap ik”.

Goede keuze!

Kevin: “Goeie keuze hé?”

Absoluut.

Jonathan: “Qua genre ligt dat waarschijnlijk ook wel het dichtste bij mekaar denk ik”. 

Frederick: “Laat het uit, bedoel je dan?”

Jonathan: “Nee toch?”

Kevin: “Thy Art Is Murder voor jou?” [wijst naar het t-shirt van Jonathan]

Jonathan: “Thy Art Is Murder zou wel tof zijn maar er zijn er meer”.

Frederick: “Ik ga voor Atreyu. Old school”.

En jij gaat dus bier drinken Didier? [gelach]

Frederick: “Hij ligt dan achteraan in de bus”. [gelach]

Hij volgt dan wel.

Didier: “Ik laat het allemaal op me af komen”.

Goed zo!

We zijn nu aan het einde gekomen van het interview. Ik vond het super, gezellig, tof, zeker ook interessant. Is er verder nog iets dat jullie willen delen? 

Jonathan: “Ik zou zeggen blijf naar onze muziek luisteren, blijf ons ‘supporten’. We zijn heel dankbaar dat we dit mogen doen”. 

Kevin: “Zeker en vast!” 

Jonathan: “En we hopen nog een tijdje te kunnen voort doen”.

Frederick: “Ja, blijf ‘Sunchaser’ streamen, en ook aan iedereen die hier was, zo vroeg in de tent, merci om hier te zijn zo vroeg. ‘We appreciate it’, wij allemaal. En we spelen nog wel een aantal optredens dus houd de tourdata in de gaten en we hopen om jullie daar te zien”. 

Kom maar af dus.

Frederick: “Voila, kom maar af!” 

That’s it. Dankjewel voor jullie tijd, voor het fantastische optreden. Mensen die de band nog niet kennen, zeker eens checken op de sociale media…

Didier: “Spotify!” 

Jonathan: “Of koop de cd, nog beter”. [gelach]

Alle mogelijkheden zijn er. De tourdata staan ook opgelijst.

Frederick: “Alles staat online”.

Als je de band kunt zien, zeker doen zou ik zeggen. Dankjewel en veel succes verder in de toekomst. 

 

SIGNS OF ALGORITHM:

  • Frederick Vanhille: zang
  • Jonathan Dils: drums
  • Didier Vanassche: gitaar
  • Kevin David: gitaar

 

ON THE WEB