Redactionele noot: Net als vorig jaar kwam ook deze Hellfest-reportage tot stand dankzij een samenwerking tussen MUSIKA en Metalheads. Met slechts twee fotografen/journalisten is het onmogelijk om een volledig beeld te schetsen van een festival dat zes podia en 182 bands telt. We probeerden van zoveel mogelijk acts iets mee te pikken, maar de drukte op het terrein, de stevige temperaturen, fotorestricties en soms ook persoonlijke voorkeuren maakten dat niet elke band aan bod kan komen. Redactionele noot: Net als vorig jaar kwam ook deze Hellfest-reportage tot stand dankzij een samenwerking tussen MUSIKA en Metalheads. Met slechts twee fotografen/journalisten is het onmogelijk om een volledig beeld te schetsen van een festival dat zes podia en 182 bands telt. We probeerden van zoveel mogelijk acts iets mee te pikken, maar de drukte op het terrein, de stevige temperaturen, fotorestricties en soms ook persoonlijke voorkeuren maakten dat niet elke band aan bod kan komen.
Na een verzengende openingsdag voelde vrijdag bijna als een opluchting aan. Het kwik bleef steken rond de dertig graden, wat op Hellfest-termen bijna fris genoemd mag worden. Dat betekende echter niet dat de dag minder zwaar werd. Met honderden meters tussen de podia, lange wachtrijen en een overvolle planning bleef het wikken en wegen om zoveel mogelijk interessante bands mee te pikken. De tweede festivaldag bracht alvast een fraaie mix van klassieke metalgrootheden, jonge talenten en enkele aangename verrassingen.
Mainstage 1
Blackrain
De eer om de dag op Mainstage 1 op gang te trekken was weggelegd voor het Franse Blackrain. De glamrockers trokken alle registers van het genre open: opvallende outfits, aanstekelijke refreinen, een overdosis attitude en een gezonde dosis jaren tachtig-nostalgie.
Terwijl het terrein langzaam voller liep, wist de band steeds meer mensen mee te krijgen. Vooral Hellfire zorgde voor een enthousiaste reactie voor het podium. Muzikaal werd het wiel niet opnieuw uitgevonden, maar als entertainende opener deed Blackrain precies wat nodig was.
Wings Of Steel
Voor Belgische bezoekers viel er extra reden tot supporteren bij Wings Of Steel. Met bassist Mathieu Trobec uit Jabbeke beschikt de internationale formatie immers over een landgenoot in de rangen.
De band bracht klassieke heavy metal zoals die bedoeld is: melodieus, krachtig en voorzien van uitstekend gitaarwerk. De zanger haalde moeiteloos de hoge noten en de groep straalde zichtbaar speelplezier uit. Het publiek reageerde enthousiast op een optreden dat naar meer smaakte.
Sortilège
De Franse veteranen van Sortilège bewezen dat ervaring nog steeds een belangrijke troef kan zijn.
Hun traditionele heavy metal klonk strak, vertrouwd en bijzonder degelijk. Grote verrassingen bleven uit, maar dat bleek totaal geen probleem. De aanwezige fans genoten zichtbaar van de bekende nummers en de band leverde precies af wat verwacht mocht worden: een professionele en overtuigende set zonder franjes.
Queensrÿche
Voor mij persoonlijk betekende Queensrÿche een langverwachte kennismaking. De Amerikaanse progressieve metalpioniers stonden al jaren op de verlanglijst, maar het was de eerste keer dat ik hen live aan het werk zag.
Al snel werd duidelijk waarom de band zo'n sterke reputatie heeft opgebouwd. De songs stonden als een huis, de muzikanten speelden op een bijzonder hoog niveau en de zang van Tod La Torre gaf de klassiekers extra kracht. Misschien niet langer de meest besproken naam binnen het genre, maar live blijft Queensrÿche bijzonder indrukwekkend.
Accept
Wanneer Accept het podium betreedt, weet je exact wat je mag verwachten: onversneden Duitse heavy metal.
De tijd heeft zijn sporen nagelaten op de bandleden, maar muzikaal blijft alles bijzonder solide overeind. De karakteristieke stem van Mark Tornillo blijft een belangrijk onderdeel van het geluid, terwijl de gitaren scherp en krachtig door de weide snijden. Een optreden dat vooral draaide rond vakmanschap en een indrukwekkende catalogus aan klassiekers.
Helloween
Bij Helloween straalde het plezier werkelijk van het podium af. Sinds de hereniging van verschillende generaties binnen de band lijkt de groep sterker dan ooit, en dat was ook in Clisson duidelijk merkbaar.
Nummers als Future World, We Burn, Twilight Of The Gods, Ride The Sky en uiteraard I Want Out zorgden voor een uitgelaten sfeer voor het podium. De wisselwerking tussen de verschillende zangers werkte uitstekend, terwijl ook de drumsolo voor extra spektakel zorgde. Het slot, met het bekende jubileumlogo en mascotte Eagle Fly Free, vormde een passend einde van een bijzonder sterke passage.
Iron Maiden
Ook zonder toegang tot de fotopit bleef Iron Maiden een absolute belevenis.
Toen de vertrouwde intro Doctor Doctor van UFO door de luidsprekers schalde, wist iedereen op het terrein dat een van de belangrijkste momenten van het festival was aangebroken. Wat volgde was Maiden zoals Maiden hoort te zijn: Bruce Dickinson die onvermoeibaar het podium domineert, een indrukwekkende productie en uiteraard de onvermijdelijke verschijning van Eddie.
De duizenden aanwezigen zongen luidkeels mee met de klassiekers en kregen precies wat ze van een Maiden-headlineplaats verwachten. Een optreden dat moeiteloos bewees waarom de Britten nog steeds tot de absolute top van het metaluniversum behoren.
Persoonlijk verkozen wij intussen een veilige afstand van Ultra Vomit. Hun combinatie van parodie, humor en metal heeft ons nooit volledig kunnen overtuigen, al bewees een afgeladen festivalweide dat heel wat bezoekers daar duidelijk anders over denken.
Mainstage 2
Uravena
Onze tweede festivaldag begon op Mainstage 2 bij Uravena, en dat bleek meteen een stevige wake-upcall.
Met zware percussie, stevige riffs en een intense podiumprésence zette de band vanaf de eerste seconden de toon. Het publiek had misschien nog wat tijd nodig om volledig wakker te worden, maar Uravena slaagde er moeiteloos in om de eerste festivalgangers op temperatuur te brengen.
Return To Dust
Return To Dust bracht vervolgens een flinke portie jaren negentig-invloeden naar Hellfest.
De Amerikanen grijpen duidelijk terug naar de grungeperiode van Seattle, met sterke instrumentale passages en een uitgesproken nostalgische sfeer. Hoewel die stijl persoonlijk niet volledig aansluit bij mijn smaak, viel moeilijk te ontkennen dat de band zelfverzekerd en overtuigend voor de dag kwam tijdens hun eerste Europese passage.
Brothers Of Metal
Wie houdt van epische metal vol heldenverhalen en Vikingen kwam bij Brothers Of Metal ruimschoots aan zijn trekken.
De combinatie van een mannelijke en vrouwelijke vocalist werkte uitstekend, terwijl de uitgedoste muzikanten moeiteloos hun rol als strijders uit een Noordse saga speelden. Technische problemen met de backdrop konden de sfeer nauwelijks verstoren. De hoge funfactor en de sterke songs maakten van dit optreden een van de meest vermakelijke sets van de namiddag.
TesseracT
Van feestelijke oorlogsverhalen ging het naar een stuk complexere kost met TesseracT.
De Britten combineren progressieve metal, djent en atmosferische passages tot een bijzonder technisch geheel. Voor liefhebbers van het genre was dit zonder twijfel een hoogtepunt van de dag. Persoonlijk verloor ik af en toe het overzicht tussen de vele ritmewisselingen en technische hoogstandjes, maar de muzikale klasse van de band viel onmogelijk te ontkennen.
Bloodywood
Een van de aangenaamste verrassingen van de dag kwam zonder twijfel van Bloodywood.
Vooraf wist ik eigenlijk bijzonder weinig over deze Indiase formatie, maar dat veranderde snel. Hun combinatie van moderne metal met traditionele instrumenten en culturele invloeden werkte bijzonder aanstekelijk. De energie op het podium sloeg vrijwel onmiddellijk over naar het publiek en zorgde voor een van de meest spontane feestjes van de dag.
Voor Sepultura namen we even een noodzakelijke pauze. Met temperaturen die nog steeds stevig boven de comfortzone lagen, bleek ook de innerlijke mens af en toe aandacht nodig te hebben.
Opeth
Met Opeth sloeg de sfeer vervolgens volledig om.
Frontman Mikael Åkerfeldt opende zoals wel vaker met zijn typische droge humor, waarna de Zweden hun publiek meenamen op een muzikale reis langs progressieve rock, death metal en atmosferische passages. Hun lange composities vragen aandacht en geduld, maar wie zich eraan overgaf werd beloond met een bijzonder sterke performance. Opeth blijft een band die haar eigen koers vaart en daarin weinig gelijken kent.
Sabaton
De afsluiter van Mainstage 2 was weggelegd voor Sabaton, en dat betekende uiteraard spektakel.
Tanks, vuurwerk, militaire thema's en refreinen die uit volle borst meegezongen worden: de Zweden leverden exact af wat hun fans verwachtten. Frontman Joakim Brodén had de massa volledig in zijn greep en liet duizenden festivalgangers moeiteloos meebrullen.
Na een lange festivaldag leek niemand nog last te hebben van vermoeide benen. Sabaton transformeerde de weide in één groot meezingfeest en sloot de tweede Hellfest-dag af met de nodige bombast, energie en vuurwerk.
Altar
Impureza
Op het Altar-podium kregen we meteen een van de meest opvallende muzikale kruisbestuivingen van de dag voorgeschoteld. Het Franse Impureza slaagt er namelijk in om technische en agressieve death metal te verweven met traditionele Spaanse flamenco.
Wat op papier als een gewaagd experiment klinkt, werkte live verrassend goed. Felle uitbarstingen van brute death metal werden afgewisseld met sfeervolle flamencopassages, waarbij een danseres voor extra visuele accenten zorgde. Zowel muzikaal als visueel wist de band indruk te maken met een optreden dat zich duidelijk onderscheidde van de rest van het aanbod.
Esodic
Het oorspronkelijk uit Jordanië afkomstige Esodic, tegenwoordig actief vanuit Los Angeles, bracht een stevige portie thrash- en deathmetal mee naar Clisson.
De groep speelde met overtuiging en voldoende energie, maar wist ons persoonlijk minder te raken. Hoewel de uitvoering degelijk was, voelden de nummers iets te voorspelbaar aan om echt een blijvende indruk achter te laten.
Crypta
Het Braziliaanse Crypta had aanzienlijk minder moeite om ons volledig in te pakken.
Het viertal serveerde een bijzonder agressieve mix van death en thrash metal en deed dat met een overtuiging die van het podium afspatte. De muzikanten waren voortdurend in beweging en straalden dezelfde intensiteit uit die ook in hun muziek verweven zit. Frontvrouw Fernanda Lira was daarbij een absolute blikvanger. Haar uitstraling en podiumprésence versterkten de agressieve uitstraling van de band alleen maar. Een van de sterkste deathmetaloptredens die we deze dag te zien kregen.
Blood Red Throne
Met Blood Red Throne bleef het gaspedaal stevig ingedrukt.
De Noorse veterans beschikken ondertussen over meer dan een kwart eeuw ervaring en dat hoor je. Hun death metal klonk compromisloos, krachtig en bijzonder strak. Af en toe doken er zelfs lichte slaminvloeden op, wat de nummers nog wat extra gewicht meegaf. Een sterke en overtuigende passage.
Sinsaenum
Ook Sinsaenum koos voor extreme metal, al kreeg hun deathmetalgeluid een duidelijk blackened randje mee.
Dat zorgde voor een extra dosis dreiging bovenop de agressie die al rijkelijk aanwezig was. De band speelde met zichtbaar plezier en bracht een optreden vol kracht en intensiteit. De goed gevulde tent reageerde enthousiast en liet zich moeiteloos meeslepen door de donkere sfeer die de groep creëerde.
Sylosis
Het Britse Sylosis bewees opnieuw waarom de band zo'n sterke live reputatie heeft opgebouwd.
Hun mix van thrash metal, death metal en metalcore leverde een bijzonder dynamische set op. De balans tussen agressie, technische klasse en melodie zat uitstekend.Rustigere passages boden af en toe wat ademruimte, maar verloren nooit de opgebouwde spanning uit het oog. Het spelplezier en de overtuiging waarmee de band speelde maakten dit tot een van de hoogtepunten van het Altar-podium.
Decapitated
Vanaf de eerste seconde liet Decapitated verstaan dat subtiliteit niet op het programma stond.
De Polen gooiden een muur van brute riffs, technische precisie en agressie over het publiek heen. Het resultaat was een tent die onmiddellijk volledig mee was. De band speelde strak, compromisloos en bijzonder overtuigend. Exact wat je verwacht van een naam als Decapitated.
Blood Incantation
Door andere verplichtingen moesten we Periphery aan ons voorbij laten gaan, waardoor we opnieuw bij het Altar-podium terechtkwamen voor Blood Incantation.
Hun progressieve death metal vraagt de nodige aandacht van de luisteraar, maar wist muzikaal wel te overtuigen. De Amerikanen combineerden technische precisie met een indrukwekkende variatie aan tempo- en ritmewisselingen. Naar het einde van de set begon de voortdurende technische complexiteit wat zwaar door te wegen, maar dat neemt niet weg dat dit een bijzonder sterke prestatie was van een band die live duidelijk veel in zijn mars heeft.
Temple
Mourir
De Fransen van Mourir mochten de dag in de Temple op gang trekken.
Hun black metal klonk degelijk en professioneel gebracht, maar wist ons niet volledig bij de keel te grijpen. Alles zat correct in elkaar, zonder echter de vonk te bieden die van een goed optreden een memorabele ervaring maakt.
Killus
Een stuk interessanter werd het met het Spaanse Killus.
Hun combinatie van industrial invloeden en black metal werkte bijzonder goed op een festivalpodium. De band combineerde een toegankelijke aanpak met voldoende duisternis en agressie om boeiend te blijven. De vele beweging op het podium en de sterke uitstraling maakten van deze kennismaking een aangename verrassing. Ook hun versie van ABBA's Gimme! Gimme! Gimme! zorgde voor een leuke uitschieter.
Ponte Del Diavolo
Een van de meest intrigerende ontdekkingen van de dag kwam uit Italië.Ponte Del Diavolo bracht een donkere mix van black metal, doom en avant-garde-elementen die meteen de aandacht trok.
De toevoeging van trombone zorgde voor een extra kleur in het geheel, maar het was vooral frontvrouw Erba Del Diavolo die indruk maakte. Zowel haar uitstraling als haar veelzijdige stem gaven de muziek een extra dimensie. Een band die absoluut meer aandacht verdient.
Einherjer
Voor ons blijft Einherjer een van de absolute referenties binnen de Viking metal.
Met het recente album Lifeblood op zak bewees het Noorse gezelschap dat het nog lang niet aan kracht heeft ingeboet. De combinatie van epische composities, sterke samenzang en een indrukwekkende podiumprésence zorgde opnieuw voor een optreden van hoog niveau. Dit is een van die bands die ons live zelden teleurstelt.
Møl
Bij het label "blackgaze" denken velen automatisch aan Alcest, maar het Deense Møl kiest duidelijk voor een eigen aanpak.
Hun muziek bevat meer agressie en duisternis dan wat vaak met het genre geassocieerd wordt. Toch blijven de melodieuze en atmosferische elementen nadrukkelijk aanwezig. Vooral de intensiteit waarmee de frontman zich in de nummers smeet, bleef ons bij. Een verrassend sterke passage.
Carach Angren
Het Nederlandse Carach Angren staat al jaren bekend om zijn theatrale benadering van symfonische black metal.
Ook in Clisson kregen we opnieuw een flinke dosis horror, bombast en dreiging voorgeschoteld. Toch bekroop ons af en toe het gevoel dat de band deze keer iets te veel op routine vertrouwde. De kwaliteit van de muziek stond buiten discussie, maar we misten net dat extra beetje vuur dat eerdere optredens soms wel hadden.
Rotting Christ
Met Rotting Christ zaten we opnieuw volledig in onze comfortzone.
De broers Tolis blijven een indrukwekkende liveband leiden en slagen er telkens weer in om hun melodische black metal met enorm veel overtuiging te brengen. De vernieuwde livebezetting heeft de groep duidelijk extra energie gegeven en ook deze passage stond bol van intensiteit en spelplezier. Een van de sterkste sets van de dag op de Temple.
My Dying Bride
De afwezigheid van Aaron Stainthorpe blijft uiteraard een gevoelig onderwerp bij My Dying Bride.
De nieuwe zanger deed zijn werk zeker niet slecht, maar het blijft moeilijk om de unieke sfeer en emotionele impact van zijn voorganger volledig te evenaren. Muzikaal bleef de band echter overeind dankzij haar kenmerkende donkere doomgeluid. Geen slecht optreden, maar wel eentje waarbij de vergelijking met het verleden voortdurend aanwezig bleef.
The Gathering
Ook The Gathering zorgde voor een flinke dosis nostalgie.
Het Nederlandse gezelschap putte voornamelijk uit het oudere repertoire en wist daarmee vooral de fans van het eerste uur te bekoren. Hoewel de kwaliteit buiten kijf stond, bleef het optreden voor ons iets minder overtuigend dan gehoopt. Zeker niet slecht, maar ook niet helemaal de memorabele passage waarop we vooraf hadden gerekend.
Valley
Dragunov
De dag in de Valley begon met het Franse Dragunov.
Het duo brengt instrumentale post metal en verschuilt zich daarbij achter maskers. Muzikaal klonk het geheel degelijk, maar op het podium gebeurde simpelweg te weinig om onze aandacht lang vast te houden.
Yarostan
Met Yarostan kwam er aanzienlijk meer beweging in het verhaal.
Hun postmetalgeluid wisselt voortdurend tussen ingetogen momenten en explosieve uitbarstingen van energie. Die contrasten waren ook op het podium zichtbaar, waar de muzikanten pendelden tussen complete stilstand en bijna hyperactieve uitspattingen. Persoonlijk bleef het geheel echter iets te ver van onze muzikale voorkeur verwijderd.
Rezn
Het Amerikaanse Rezn koos dan weer voor een combinatie van psychedelica, doom en stonerrock.
De nummers waren zorgvuldig opgebouwd en bevatten voldoende interessante ideeën, maar kwamen in een festivalomgeving iets minder tot hun recht. Dit voelde eerder aan als muziek die je op een rustig moment thuis volledig kunt laten binnenkomen dan als materiaal voor een drukke festivalweide.
Door de enorme drukte op het terrein moesten ook vandaag keuzes gemaakt worden. Daardoor hebben we Conjurer, Stoned Jesus, Torche, Loathe, Slift en Mastodon helaas niet kunnen meepikken.
Warzone
Wake The Dead
Het Franse Wake The Dead mocht de Warzone openen en deed dat met de nodige energie.
De bassist dook al snel tussen het publiek om van dichtbij een circle pit aan te moedigen, wat meteen voor extra sfeer zorgde. De band speelde enthousiast en agressief, al konden de erg schreeuwerige vocalen ons niet volledig overtuigen.
Gridiron
Ook Gridiron bleek niet helemaal onze muzikale habitat.
De combinatie van hardcore en rapvocalen werkte voor ons minder goed, al zaten de nummers op zich best degelijk in elkaar. Daarnaast haalden de vele praatmomenten tussen de songs regelmatig de vaart uit het optreden. Het publiek amuseerde zich, maar wij bleven wat op onze honger zitten.
Die Spitz
Een veel leukere verrassing kwam van Die Spitz.
De vier Texaanse muzikantes brachten een bijzonder toegankelijke mix van punk- en rockinvloeden en deden dat met zichtbaar enthousiasme. Hun energieke podiumprésence werkte aanstekelijk en de songs bleven makkelijk hangen. Een fijne ontdekking die we zeker nog eens willen terugzien.
Ook in de Warzone moesten we door de drukte noodgedwongen keuzes maken, waardoor Point Mort, Dying Wish, Ceremony, Malevolence, La Dispute en The Dillinger Escape Plan buiten ons verslag vallen. Onze excuses aan de fans van deze bands.
Na twee dagen Hellfest begon de vermoeidheid stilaan voelbaar te worden, maar met nog twee festivaldagen voor de boeg zat er weinig anders op dan flink wat water in te slaan, een hapje te eten en opnieuw de strijd aan te gaan. De grootste muzikale uitdagingen moesten immers nog komen.
Met dank aan de organisatie en alle medewerkers van Hellfest.
Tekst: Vrij naar Andy Maelstaf & Luc Ghyselen
Foto's: Andy Maelstaf & Luc Ghyselen