Redactionele noot: Net als vorig jaar kwam ook deze Hellfest-reportage tot stand dankzij een samenwerking tussen MUSIKA en Metalheads. Met slechts twee fotografen/journalisten is het onmogelijk om een volledig beeld te schetsen van een festival dat zes podia en maar liefst 182 bands telt. We probeerden van zoveel mogelijk acts iets mee te pikken, maar factoren zoals de enorme drukte, de hoge temperaturen, strikte fotorestricties en soms ook persoonlijke muzikale voorkeuren maakten het onmogelijk om elke band aan bod te laten komen.
De openingsdag van Hellfest voelt elk jaar een beetje aan als een ontdekkingsreis. Hoewel de concerten pas halverwege de namiddag van start gingen, waren wij al ruim voordien aanwezig op het terrein. Langzaam stroomde Clisson vol met metalfans uit alle uithoeken van de wereld. Naarmate de weide voller liep, steeg ook de spanning. En dan was het eindelijk zover: de eerste noten van Hellfest 2026 galmden over het terrein. De vierdaagse marathon was officieel begonnen.
Mainstage 1
We Came As Romans
De eer om Mainstage 1 op gang te trekken was weggelegd voor We Came As Romans. Onder een genadeloze middagzon verzamelden zich verrassend veel festivalgangers voor het podium. De Amerikanen serveerden hun moderne metalcore met bakken energie en een overtuiging die geregeld aan Architects deed denken.
Al vanaf de eerste breakdown zat de sfeer goed. Circle pits kwamen spontaan op gang, crowdsurfers doken overal op en de eerste rijen lieten zich meteen van hun meest enthousiaste kant zien. We Came As Romans speelde met zichtbaar plezier en zette meteen de toon voor wat een bijzonder intense festivaldag zou worden.
The Plot In You
Met The Plot In You bleef het vizier gericht op moderne zware muziek. Hun mix van post-hardcore en metalcore werd met overtuiging gebracht en kenmerkte zich door massieve riffs, agressieve vocalen en tal van krachtige breakdowns.
Hoewel hun geluid niet voor iedereen even toegankelijk bleek, viel er weinig af te dingen op de kwaliteit van de uitvoering. De band maakte bovendien optimaal gebruik van de catwalk, waardoor het contact met de fans voortdurend behouden bleef. Vooral de balans tussen atmosferische melodieën en de hardere passages kwam live uitstekend uit de verf. Voor liefhebbers van het genre was dit zonder twijfel een geslaagde passage.
Breaking Benjamin
Voor Breaking Benjamin betekende Hellfest een eerder uitzonderlijke Europese halte. De band steekt zelden de Atlantische Oceaan over en bevindt zich pas op zijn derde Europese tournee. Het verklaarde meteen waarom al vroeg heel wat fans postvatten voor Mainstage 1.
Tijdens hun set passeerden verschillende publieksfavorieten, die door een groot deel van de aanwezigen uit volle borst werden meegezongen. Onder fans deed ook een opvallend weetje de ronde: frontman Benjamin Burnley zou per boot naar Europa gereisd zijn in plaats van het vliegtuig te nemen. Een opvallend detail dat voor heel wat gespreksstof zorgde. Hoewel de show niet iedereen volledig wist te overtuigen, bleef het vooral een zeldzame gelegenheid om deze alternatieve metalformatie live aan het werk te zien.
Papa Roach
Een van de grootste verrassingen van de dag kwam misschien wel van Papa Roach. Natuurlijk kent iedereen klassiekers als Last Resort en Scars, maar vooraf hadden we niet verwacht dat de Amerikanen zich zouden ontpoppen tot een van de absolute smaakmakers van donderdag.
Omdat ik niet op de beperkte lijst van toegelaten fotografen stond, bleef de fotopit voor mij gesloten. Achteraf bekeken was dat misschien zelfs geen nadeel, want zo kon ik de show volop beleven vanuit het publiek. Frontman Jacoby Shaddix bleek in bloedvorm en leidde zijn troepen met zichtbaar enthousiasme doorheen de set. De band straalde speelplezier uit, wat zich moeiteloos vertaalde naar het publiek.
Ook op technisch vlak zat alles bijzonder goed. De geluidsmix was krachtig en helder, waardoor zowel de zang als de gitaren perfect tot hun recht kwamen. Toen uiteindelijk Last Resort werd ingezet, veranderde de hele festivalweide in één gigantisch meezingkoor. Een van de meest memorabele momenten van deze eerste festivaldag.
We kregen geen toestemming om Bring Me The Horizon te fotograferen. Daarom besloten we het tijdslot op te vullen met een compleet andere muzikale keuze.
Mainstage 2
Mikkey Dee & Friends
Op Mainstage 2 stond vervolgens een stukje ronkende rockgeschiedenis geparkeerd. Mikkey Dee & Friends bracht een volledige set als eerbetoon aan Motörhead en deed dat op een manier die duidelijk maakte hoeveel liefde er nog steeds leeft voor het nalatenschap van Lemmy Kilmister.
Het trio speelde met een energie alsof er dubbel zoveel muzikanten op het podium stonden. De klassiekers volgden elkaar in hoog tempo op en werden zonder franjes de weide ingestuurd: luid, recht voor de raap en bijzonder doeltreffend. Toen Ace Of Spades losbarstte, hoefde niemand nog overtuigd te worden. De geest van Motörhead hing meer dan ooit boven Hellfest, niet in het minst dankzij het imposante Lemmy-standbeeld dat op het terrein over alles leek te waken.
The Pretty Reckless
Na al dat geweld zorgde The Pretty Reckless voor wat muzikale afwisseling. Frontvrouw Taylor Momsen bewees opnieuw waarom ze uitgegroeid is tot een van de meest opvallende figuren binnen de hedendaagse rockwereld.
Met haar charisma had ze het publiek moeiteloos in haar greep, terwijl de band een sterke mix bracht van hardrock, blues en subtiele country-invloeden. Die combinatie werkte uitstekend op een festivaldag waarop vooral zware gitaren domineerden. De rustigere momenten werden mooi afgewisseld met stevigere rocksongs, waardoor de set voortdurend boeiend bleef.
Deep Purple
Wanneer Deep Purple het podium betreedt, staat er niet zomaar een band voor je neus maar een levend hoofdstuk uit de geschiedenis van de hardrock.
De jaren laten zich intussen uiteraard zien bij de muzikanten, maar muzikaal viel daar bijzonder weinig van te merken. Vanaf de eerste Hammond-klanken werd het publiek meegezogen in een set vol vakmanschap. Ian Gillan blijft een unieke frontman en Simon McBride bewees eens te meer dat hij zijn plaats in deze legendarische formatie meer dan verdient.
De uitgebreide gitaar- en keyboardsolo's waren vanuit de fotopit niet altijd even zichtbaar, maar muzikaal stonden ze als een huis. Ook de mondharmonica-intermezzo's gaven extra kleur aan een optreden dat vooral uitblonk door ervaring, klasse en een indrukwekkend gevoel voor timing.
Alice Cooper
Met Alice Cooper was het tijd voor theater, spektakel en een flinke dosis klassiek shockrockvermaak.
Al vroeg in de set kwamen publieksfavorieten als No More Mr. Nice Guy en I'm Eighteen voorbij, maar uiteraard draaide het niet alleen om de muziek. Zoals altijd werd het optreden ondersteund door een uitgewerkt visueel verhaal. Een bebloede Frankenstein-figuur verscheen ten tonele en tijdens Hey Stoopid liep een "fotograaf" opzichtig over het podium als onderdeel van de show.
Ook Poison werd enthousiast ontvangen door het publiek. Om Cooper wat ademruimte te gunnen, kregen verschillende bandleden ruim de kans om hun talenten te tonen tijdens uitgebreide solo's. De afsluitende knipogen naar Pink Floyd en Nirvana waren verrassend, terwijl een indrukwekkend eerbetoon aan Ozzy Osbourne, inclusief vuurwerk boven Clisson, voor een bijzonder emotioneel slotmoment zorgde.
Omdat de enorme massa voor de Mainstages steeds moeilijker te trotseren werd, besloten we Alestorm noodgedwongen links te laten liggen en onze aandacht elders te richten.
Altar
Skaphos
De eerste band die het Altar-podium mocht openen was het Franse Skaphos. In een al behoorlijk gevulde tent legde de groep meteen een donkere sfeer over het terrein.
Hun black metal klonk dreigend, intens en bijzonder krachtig. Af en toe zorgden rookzuilen voor extra visuele ondersteuning, maar uiteindelijk draaide alles hier om de muziek. En die wist overtuigend genoeg binnen te komen om van deze passage een geslaagde opener te maken.
Devangelic
Het Italiaanse Devangelic trok vervolgens zonder pardon de aanval open met een stevige portie brute death metal.
De reactie van het publiek liet weinig ruimte voor twijfel. Moshpits, circle pits en onafgebroken headbangen bepaalden het beeld voor het podium. Alles aan deze set ademde agressie, kracht en overtuiging. Een compromisloze aanval die perfect werkte in de omstandigheden van een festival als Hellfest.
Rivers Of Nihil
Met Rivers Of Nihil kwam er meer variatie in het muzikale landschap. Hun combinatie van technical death metal en progressieve invloeden zorgt live voor een bijzonder dynamisch geheel.
Tempo- en ritmewisselingen volgen elkaar voortdurend op, zonder dat de intensiteit verloren gaat. De muziek blijft zwaar en agressief, maar bevat voldoende verrassingen om boeiend te blijven. Vooral de passages met saxofoon geven hun sound een eigen karakter en onderscheiden de Amerikanen van vele genregenoten.
The Halo Effect
Ondanks hun relatief jonge bestaan bestaat The Halo Effect uit muzikanten die hun strepen al lang verdiend hebben binnen de Zweedse metalscene.
Dat hoor je meteen terug in de kwaliteit van de songs. Het gitaarwerk vormt de ruggengraat van de set, maar ook ritmesectie en composities zitten bijzonder sterk in elkaar. En dan is er natuurlijk nog Mikael Stanne, wiens herkenbare stemgeluid de songs naar een hoger niveau tilt. De afgeladen volle tent genoot zichtbaar van elke minuut.
Igorrr
Voor de afsluiter van het Altar-podium stond het ongrijpbare Igorrr geprogrammeerd.
Zoals altijd is het moeilijk om hun muziek in één hokje onder te brengen. Elektronica, metal, experimentele invloeden en onverwachte muzikale wendingen lopen voortdurend door elkaar. Niet alles lag volledig in onze comfortzone, maar de uitvoering viel moeilijk te negeren. Vooral de indrukwekkende prestaties van de vrouwelijke zangeres maakten bijzonder veel indruk. Haar stem zweefde geregeld richting opera en vormde een van de absolute blikvangers van de set.
Temple
Perchta
Het Oostenrijkse Perchta mocht de Temple openen en deed dat met een bijzonder sterke indruk.
Hun combinatie van folk, pagan-invloeden en black metal levert een geluid op dat zowel meeslepend als dreigend klinkt. De vocalen variëren voortdurend van ijzingwekkende screams tot diepe grunts, terwijl de podiumprésence even indrukwekkend is als de muziek zelf. Een openingsshow die onmiddellijk de aandacht opeiste.
Winterfylleth
Dat wij een zwak hebben voor Winterfylleth gaan we niet ontkennen.
De Britten slagen er telkens weer in om atmosferische black metal te brengen met veel oog voor dynamiek en opbouw. Tempo, kracht en dreiging worden voortdurend afgewisseld, waardoor de nummers blijven boeien. Ook live werkte die aanpak uitstekend en een goed gevulde tent liet duidelijk merken dat ze dezelfde mening toegedaan was.
Borknagar
Met Borknagar weet je vooraf nooit exact welke richting de muziek zal uitgaan, en precies dat maakt deze band zo interessant.
Viking metal, progressive metal, black metal en folk lopen moeiteloos in elkaar over. De Noren bouwden een gevarieerde set op waarin elk van die elementen voldoende ruimte kreeg. De sterke samenzang, de progressieve passages en de epische sfeer vielen bijzonder goed in de smaak. Persoonlijke favorieten als The Rhymes Of The Mountain en Colossus maakten het plaatje compleet.
Skáld
Het Franse Skáld trad aan met een opnieuw gewijzigde bezetting, maar dat had nauwelijks invloed op de magie van hun optreden.
Hun Viking chants blijven een unieke ervaring en lokten een enorme menigte naar de Temple. De sfeer was tegelijk donker, mysterieus en meeslepend. Nummers als Ó Valhalla en Ódinn bezorgden opnieuw kippenvel en de reactie van het publiek bewees dat we daarin niet alleen stonden.
Feuerschwanz
Omdat de toegang tot de fotopit van Bring Me The Horizon vooraf streng gereguleerd werd, zocht ik mijn toevlucht in de Temple, waar Feuerschwanz de dag mocht afsluiten.
Dat bleek een uitstekende beslissing. De Duitsers brachten hun bekende mix van folk metal, humor en middeleeuwse feestvreugde met een aanstekelijk enthousiasme. Doedelzakken, meezingmomenten, fraaie lichtshow en een podium vol beweging hielden de sfeer voortdurend op peil.
Tijdens Party In The Nightclub ging een groot deel van het publiek zelfs collectief zitten om daarna massaal weer recht te springen. Een heerlijke afsluiter van een lange, bloedhete maar bijzonder geslaagde eerste festivaldag.
Valley
Truckfighters
Voor een stevige portie stoner- en desertrock ben je bij Truckfighters nog steeds aan het juiste adres.
Hun muziek mag dan misschien niet altijd de meest verrassende zijn, live blijft de band bijzonder entertainend. Vooral de energieke gitarist, die geen seconde stil lijkt te kunnen staan, trekt voortdurend de aandacht naar zich toe. Een optreden dat vooral op enthousiasme en spelplezier draaide.
Elder
Met Tom Sawyer van Rush als intro werden de verwachtingen voor Elder meteen wat hoger gelegd.
Hoewel hun muziek weinig raakvlakken heeft met Rush, loste de Amerikaanse band die verwachtingen moeiteloos in. Sterke composities, uitstekend gitaarwerk, overtuigende zang en een solide ritmesectie maakten van deze passage een van de aangenaamste verrassingen van de dag. Wat ons betreft had dit gezelschap gerust een hogere plaats op de affiche mogen krijgen.
Door de enorme drukte op het festivalterrein waren keuzes onvermijdelijk. Daardoor moesten we helaas The Inspector Cluzo en Uncle Acid And The Deadbeats volledig aan ons voorbij laten gaan.
Kadavar
Omdat de toegang tot de fotopit bij Papa Roach beperkt was tot vooraf geselecteerde fotografen, trok ik richting Valley voor Kadavar.De Duitsers brachten een psychedelische hardrockset die rechtstreeks uit de jaren zeventig leek te komen. Invloeden van Black Sabbath, Led Zeppelin en Deep Purple waren duidelijk aanwezig, zonder dat de groep ooit als een kopie klonk. Vooral de lange instrumentale passages en het sterke gitaarwerk maakten indruk. Voor wie even wilde ontsnappen aan de drukte rond de Mainstages was Kadavar een bijzonder aangename halte.
Warzone
Door de enorme drukte en de afstanden tussen de podia zijn we er op de eerste festivaldag niet in geslaagd om bands op de Warzone mee te pikken. Daardoor moeten we een welgemeende verontschuldiging aanbieden aan Satanic Surfers, Shelter, Lagwagon, All Time Low en Social Distortion.
Na afloop van deze eerste dag voelden we ons al volledig leeggezogen. De hitte, de afstanden en het hoge tempo hadden hun werk gedaan. En dan moesten de drie drukste festivaldagen nog volgen...
Met dank aan de organisatie en alle medewerkers van Hellfest.
Tekst: Vrij naar Andy Maelstaf & Luc Ghyselen
Foto's: Andy Maelstaf & Luc Ghyselen